دانشکده آموزش دانشگاه سانوی، در سمپوزیوم SDGs در آموزش ۲۰۲۶ در ۳ اکتبر، بیش از ۳۰۰ شرکت‌کننده را گرد هم آورد و با بهره‌گیری از دیدگاه‌های دانشگاهی و عملی به بررسی چگونگی کمک آموزش به آینده‌ای پایدارتر پرداخت. این سمپوزیوم که با همکاری شریک صنعتی ادوویس برگزار شد، به بررسی این موضوع پرداخت که چگونه اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد (SDGs) می‌توانند در یادگیری روزمره، از آموزش ابتدایی کودکی تا نظام آموزشی گسترده‌تر، مؤثر باشند.
مشارکت دانشکده بر رابطه بین آماده‌سازی مربیان و تجربیاتی که مربیان برای فراگیران ایجاد می‌کنند متمرکز بود. این موضوع رویکردهای تدریس، محیط‌های یادگیری فراگیر و توسعه تصمیم‌گیری مسئولانه را در مرکز بحث پایداری قرار داد.
در سخنرانی خوش‌آمدگویی خود، پروفسور دکتر ملیسا ماریا محمود، رئیس دانشکده آموزش، تجربیات کودکان خردسال را با مسئولیت‌هایی که در بزرگسالی بر عهده خواهند گرفت مرتبط دانست: «کودکی که در سال‌های اولیه همدلی، آگاهی زیست‌محیطی و احساس مسئولیت را پرورش می‌دهد، در نهایت به دانشجو، متخصص، والد، سیاست‌گذار یا رهبر جامعه تبدیل می‌شود که درباره آینده جمعی ما تصمیم می‌گیرد.»
این دیدگاه به آموزش ابتدایی کودکی جایگاه قابل توجهی در دستور کار پایداری می‌بخشد. این دیدگاه با SDG 4: آموزش با کیفیت، به‌ویژه هدف 4.2 در مورد توسعه با کیفیت ابتدایی کودکی، مراقبت و آموزش پیش‌دبستانی، و هدف 4.7 در مورد دانش و مهارت‌های مورد نیاز برای ترویج توسعه پایدار مرتبط است. برای مربیان، این اهداف دعوت به بررسی دقیق آنچه کودکان یاد می‌گیرند، نحوه مشارکت آنها و ارزش‌هایی که از طریق محیط‌های یادگیری آنها بیان می‌شود، می‌کند.
گیوم لافورچون، معاون رئیس و رئیس SDSN آسیا در شبکه راه‌حل‌های توسعه پایدار (SDSN)، درباره فوریت پیشبرد SDGs و نقش شبکه‌هایی مانند SDSN در حمایت از پیشرفت سخن گفت. مشارکت او اهمیت ترجمه آرمان‌های جهانی به بافت‌های محلی، از جمله شیوه‌های مدارس و جوامع آموزشی را برجسته کرد.
دانشیار دکتر فضیله عبدالرحمن از دانشکده آموزش، دیدگاه آموزش ابتدایی کودکی را به بحث میزگرد ارائه کرد. او فضاهایی که کودکان در آن یاد می‌گیرند، تجربیاتی که با آن مواجه می‌شوند و اینکه چگونه آموزش درک آنها از جهان را شکل می‌دهد، مورد بررسی قرار داد. مشارکت او توجه را به یادگیری‌ای جلب کرد که از طریق تعاملات، روال‌ها و انتخاب‌های روزمره رخ می‌دهد.
پیامدهای آموزشی عملی هستند. به اشتراک‌گذاری منابع می‌تواند فرصت‌هایی برای بررسی انصاف و مسئولیت ایجاد کند. مراقبت از محیط اطراف می‌تواند کودکان را تشویق کند تا درباره رابطه خود با محیط تأمل کنند. فعالیت‌های فراگیر می‌توانند به کودکان کمک کنند تا مشارکت و تعلق را تجربه کنند. مربیان زمانی به این تجربیات هدف پایداری واضح‌تری می‌بخشند که کودکان را تشویق به پرسش، تأمل درباره اعمالشان و در نظر گرفتن تأثیرات آنها بر دیگران می‌کنند.
این سمپوزیوم همچنین بر اهمیت پیوند تخصص دانشگاهی با زمینه‌هایی که مربیان در آن کار می‌کنند تأکید کرد. همکاری با ادوویس دیدگاه‌هایی از عمل ابتدایی کودکی را وارد بحث کرد و فرصتی برای بررسی چگونگی ارتباط ایده‌های آموزشی با تجربیات شاغلان ایجاد کرد. این مشارکت دانشگاه و صنعت، تأکید SDG 17: مشارکت برای اهداف بر همکاری در حمایت از توسعه پایدار را منعکس می‌کند.
برای دانشکده آموزش، مشارکت در برگزاری این سمپوزیوم بخشی از تعهد آن به پیشبرد آموزش برای توسعه پایدار از طریق مشارکت دانشگاهی و همکاری با این بخش بود. این تبادل بر اهمیت آماده‌سازی مربیان برای تبدیل شمول، انتخاب‌های مسئولانه و مراقبت از محیط زیست به عناصر هدفمند یادگیری روزمره تأکید کرد. از طریق چنین تصمیم‌های آموزشی است که SDGs در زندگی فراگیران معنادار می‌شوند.
سمپوزیوم SDGs در آموزش ۲۰۲۶